klik op een van de namen voor alles over de (ex)leden zelf
(p) Floydian Theo 2004-2007
Librest Spacement Monitor
BBC opname vanuit Playhouse Theatre, Londom
(p) The Swingin' Pig TSP-CD-027
Tracks:
1. Embryo 10:15
2. Green Is The Colour 03:23
3. Careful With That Axe, Eugene 07:50
4. If 04:28
5. Atom Heart Mother 24:49
Opnames van:
Playhouse Theatre, London dd 16 september 1970
Artwork:
Beoordeling: 
Ik kocht de schijf via een veilingsite op internet. Ik moest er niet eens hoog op bieden. Zowat dertig eurootjes telde ik er voor neer, en het waren geen parels voor de zwijnen. Het exacte bedrag ken ik niet meer want als je iets binnenhaalt waar je zoveel voldoening van krijgt vergeet je al gauw wat je er aan uit gaf.
Het is nu zeker, het is mijn voorkeursbootleg nummer één van Pink Floyd. Hij prijkt dan ook op een schapje apart in mijn Pink Floydkastje. De cd zit in een hoes ter grootte van een langspeelplaat. Bij het openklappen vouwt zich een kartonnen varken open. Zo’n zwijn zoals Pink Floyd er menigeen liet vliegen. Aanvankelijk een schrikbeeld voor mijn dochter van acht.
Ik had misschien de muziek ervan ook van een floydian vriend via digitale overdracht kunnen toevoegen aan mijn bescheiden Pink Floyd-live verzameling, maar alleen al de decoratieve meerwaarde die het ding aan het cd-dvd-boekenrek geeft is onbetaalbaar.
‘Pink Floyd libest spacement monitor’ is live opgenomen in het Playhouse Theatre te London op 16 september 1970. Twee dagen na mijn dertiende verjaardag. Ik val in herhaling, maar waarom was ik toen geen Londenaar van vijf jaar ouder?
De tracklist is zowat de weerspiegeling van wat voor mij het beste is wat Pink Floyd ooit heeft gecreëerd, al blijft het een greep uit een betoverend aanbod uit die periode.
Aanvangend met Embryo, het begin van alle leven, gevolgd door Green Is The Colour, Careful With That Axe Eugene en If, eventjes mijn lijflied geworden, en afsluitend met het meesterwerk Atom Heart Mother.
De opnamekwaliteit van het geluid is voortreffelijk, een schitterende weergave, wat maakt dat deze plaat vijf sterren krijgt van mij.
Maar de doorslag voor deze beoordeling wordt volledig gegeven door het luisterplezier dat ik beleef bij de inhoud.
De gitaarintro van Embryo geeft je vanaf de eerste toon een siddering waar vrouwen met onthaarde onderarmen alleen maar kunnen van dromen. Embryo bezingt beginnend leven vanuit de warme gloed van een moederbuik. Geweldige samenhang tussen gitaarpartijen en drumwerk, heerlijke zang en de kirrende babylach begeleid door zwevend orgelspel. En dan de karakteristieke elektronische Pink Floyd geluidseffekten, strange sounds all around, vermengd met kindergejoel en subtiele bastonen op de achtergrond. Golvend akoustisch spel dat met gitaarwerk naar een crescendo gaat en afsluit met het poëtische ‘I will see the sunshine show’.
Om te herbeluisteren, maar na het applaus en de eerste ontladen publiekskreten gaat het concert verder, een replay van een schitterend openingsdoelpunt krijgt de voetbalsupporter ook niet in het stadion.
De eerste zangfrasen van Green Is The Colour maken de zaal volledig stil, ‘She lay in the shadow of a wave’, je zou je geliefde zo vastnemen en strelend naar een dansvloer leiden.
Al ken ik de tekst niet goed, ik kan zo voelen dat de aanbidding voor een vrouw wordt bezongen, maar dan zonder één keer ‘I love you’ of ‘I need you’, lyrisch echter veel mooier met ‘Green is the colour of her kind’.
Zing de song niet mee, luister en geniet van het ‘doededadoe’ overglijdend in versterkt gitaarspel.
Gesponnen intermezzos opgebouwd met enkel orgelgeluid en cymbaalgetik maken me dromerig en het klagend, woordloos gezang dat uit de ruimte lijkt te komen, of toch niet uit de concertzaal, doen je lichamelijke aanwezigheid vervagen, Careful With That Axe Eugene is onopgemerkt uit de de eindtonen van de vorige song opengebloeid, meesterlijk fraai.
Na het bloedstollend geschreeuw kabbelt het psychedelisch stuk verder en deint na volle zeven minuten uit. Voor de tweede maal volgt er applaus.
De mooiste Waters ballade, If raakt de gevoelige snaar, stemt tot bezinning bijna. De tekst staat centraal en nodigt uit om te luisteren.
Het ‘kazoo’geluid na elke strofe, een muziekkenner moet me maar eens vertellen door welk instrument het wordt voortgebracht, kleurt de song melancholisch. Opvallend die korte doodse stilte tussen lied en applaus.
Het slotstuk, Atom Heart Mother, met
koor, orkest en geluidseffekten op band, blijft gedurende ruim vierentwintig
minuten alle verbeelding tarten.
Alhoewel de Pink Floyd leden er het over eens zijn dat Atom Heart Mother een
fase was in een experimentele periode, is het voor mij het meest unieke en
tijdloze meesterwerk van de band. Is dit één van de weinige of misschien de
enige live uitvoering van Atom Heart Mother die zo gelijkend is met wat op lp is
gekomen?
Gilmours gitaarsolo’s zijn zo snedig dat je
jezelf in het publiek had gewenst om dit live te kunnen meemaken. De
kakafonische geluidseffekten die Wright uit zijn toetsen haalt zijn tegelijk
beangstigend en opwindend.
Atom Heart Mother beluisteren is beleven, je kan er niet roerloos bij blijven en
al doe je dat toch, liggend op je bed bijvoorbeeld, dan voel je stromend bloed,
hartslag, koud en warm.
Het slotapplaus verdwijnt op de schijf heel snel met een fade out, al beeld ik me in dat het nog lang bleef aanhouden. Terwijl zindert mijn favoriete Pink Floyd muziek na in mijn oren en in mijn hoofd.
Papa Floyd, 19 april 2007